Wacht niet tot later

Wieke Hoeke, 12-11-19

Begin van deze zomer deed ik een bijzondere aankondiging: ik was in verwachting van een eeneiige tweeling en alles verliep voorspoedig! (Lees verder onder foto)

Ik was geen seconde ziek geweest, voelde me fit en het werk ging ook lekker. Wel groeide mijn buik twee keer zo hard en viel het onbekenden al snel op dat ik zwanger was. Omdat een meerlingzwangerschap grotere risico’s met zich mee draagt en ik al een flinke buik had besloot ik om rustiger aan te gaan doen en vervroegd verlof te nemen. Lekker genieten van de vrije tijd die we nog even zouden hebben.

Nog geen week later had ik last van vage klachten zoals buik- en rugpijn en besloot ik even langs het ziekenhuis te gaan, gewoon voor de zekerheid. Daar bleek dat ik al beginnende ontsluiting had. Niet goed dus! De artsen besloten een cerclage aan te leggen: een bandje om en door de baarmoedermond om deze gesloten te houden. Vanaf dat moment werd het ineens een spannende tijd en moest ik verplicht rust houden. Geen boodschappen meer doen, niet gaan wandelen en alleen maar lopen van het bed naar de bank en naar het toilet. Ineens was alles te zwaar en had mijn vertrouwen in het verloop van de zwangerschap een flinke knauw opgelopen.

Gelukkig voelde ik me al snel weer wat beter en kwam het vertrouwen terug. Samen met mijn zus plande ik een fotoshoot in om foto’s te maken van mij en mijn dikke buik, want als fotograaf kan je niet achter blijven. Daarnaast was ik natuurlijk ook enorm trots en wilde ik vooral het moment vastleggen voor altijd. ‘Laten we niet te lang wachten met de foto’s en ze alvast vroeger maken. Als ze dan voor de uitgerekende datum geboren worden zijn we niet te laat.’ Zei ik tegen mijn zus. We hadden er zin in en begonnen de shoot voor te bereiden.

Helaas verliep alles anders… Op 22 juli, na 6 maanden zwangerschap, zijn we veel te vroeg ouders geworden van onze prachtige zoontjes Bram en Gijs. Tot ons grote verdriet hebben ze maar kort na de bevalling geleefd, want ze waren nog te jong om zelfstandig te kunnen leven. Desalniettemin waren ze prachtig! We hebben ze uren bewonderd: alles zat erop en eraan! Ze moesten alleen nog groter en sterker worden. Ik ben nog nooit zo trots geweest in mijn leven.

De fotoshoot van mijn dikke buik kwam er nooit. In plaats daarvan werden er inkt afdrukjes van vier volmaakte voetjes gemaakt en vroeg ik na de bevalling direct om een fotograaf van Stichting Make a Memory. Hij heeft ons kersverse gezinnetje gefotografeerd en daar ben ik hem zo ontzettend dankbaar voor. Dankzij zijn foto’s en de foto’s die we zelf gemaakt hebben kunnen we altijd blijven kijken naar onze kleine mannetjes. (Lees verder onder foto)

Ondanks dat ik weet dat ik niet had kunnen voorzien dat Bram en Gijs te vroeg geboren zouden worden, vind ik het vreselijk dat ik geen professionele foto’s heb kunnen laten maken van mijn zwangere buik. En dat is het hem juist, je weet niet wanneer iets de laatste keer is. Als fotograaf ben ik me hier altijd al heel erg bewust van geweest en nu des te meer. Ik heb al zo vaak foto’s voor klanten ‘opgepoetst’ van dierbaren die overleden zijn, omdat er geen fatsoenlijke foto’s van te vinden waren. Vaak gaat het dan om opa of oma die op de achtergrond van een foto staat (genomen op een bruiloft of verjaardag) en nu uit die foto geknipt moeten worden om te kunnen gebruiken als bidprentje. Je kan je alleen maar voorstellen hoe pijnlijk het is als dat de foto is waarmee je herdacht wordt.

Wat ik wil zeggen met dit persoonlijke verhaal is: wacht niet tot later. Neem een moment de tijd om te bedenken wat je belangrijk vindt in het leven. Maak foto’s van de mensen en dingen die je dierbaar zijn en druk ze af. Er komt een moment dat ze er niet meer zullen zijn en de foto’s zijn dan van onschatbare waarde geworden! Maar vergeet ook vooral jezelf niet, want ook jij bent iemands dierbare en er is niets zo belangrijk voor later als een tastbare herinnering.

Liefs, Wieke